Deze hele week voorbereiding gedaan. Zie het vorige bericht.
We wilden eigenlijk vandaag vertrekken maar er zijn drie Nederlandse boten met kinderen aangekomen in de haven. Jonathan heeft een aantal tal keer ze ontmoet. De interactie was ontzettend leuk om te zien. ‘s Avonds nog naar de speeltuin geweest en daarna boodschappen gedaan. Morgen brood halen en dan zijn we klaar.
Gisteren in het water gedoken om de schroef schoon te maken. Er zaten veel schelpen op. De rest van de romp is helemaal schoon. Na een half uur is de schroef schoon en Jan deze weer open en dicht.
Vandaag samen met mijn vader naar de Lidl geweest. Vooral luiers gekocht.
Vandaag de mast in geweest. Daar de kotterstag weer bevestigd en het blok voor de Parasailor val vervangen voor één die 1000 kg aan kan.
We zijn alweer 8 weken in Las Palmas.
Zoals verwacht is het bij de ARC boten druk. Aan alle boten wordt gewerkt een extra touwtje hier en een hoefijzer ring daar. Iedereen krijgt trackers en bij Sabine wordt deze twee keer gewisseld. Leveranciers van eten, drinken en onderdelen komen af en aan. Er liggen overal meerdere pallets en dozen op de steiger. Duidelijk dat de HiperDino favoriet en daarna de El Corte Ingles.
Zondag de 20ste is het dat zover. Eerst vertrekken de multi hull schepen waaronder de Selah met Karin en Kirk, NavaSana met Chet, Jessy en Dan en Sabine met Kia, Polina, Richard en John. De wind is rond de 20 kn maar de golven 3-8 meter om de 5-7 seconden. Geen fijn zeilweer.
Daarna komen de mono hulls aan de beurt. Het vertrek is voor de Montana van Markus geen goede start. Bij het vertrek uit de jachthaven zit de kiel vast aan de lijnen van de aanmeerlijn van de boeg. Er springt iemand in het water en snijd het touw door.
Mijn vader en ik kijken naar de start en daarna gaan we terug naar de boot. We zien nu de boot zelfs vanaf de kant. De steiger is bijna leeg.
Echter duurt dat niet langer en komen de eerste boten die voor anker liggen al weer de haven in.
Het plan is om volgende week vrijdag: 25 november te vertrekken naar Mindelo, São Vincente. Dus komende week gaan we de boot rustig bijvullen en nog drie naar het gezondheidscentrum. Ook moet de tweede voorstag er weer op en het schoonmaken van de propeller die, vermoedelijk veel aangroei heeft van twee maanden stil liggen.
Het is 4:00 ik wordt wakker, het is helemaal donker. Ik schrijf Eva een berichtje en zij antwoord gelijk. Ook al wakker doordat Elisabeth eten wil.
Eva en Elisabeth komen weer terug aan boord samen met mijn vader, Ben. Mijn vader vaart mijn en stapt in principe af in Suriname.
Ik val weer in slaap en wordt weer wakker om 8:00 door Jonathan. Dus tijd om uit bed te gaan en ontbijt te verzorgen. Jonathan eet tegenwoordig al 1,5-2 boterhammen vandaag met aardbeien jam.
Ondertussen brengt Nino Eva, Elisabeth en mijn vader naar Schiphol. Helaas geeft de auto een storing (al die vervelende computers) en moeten ze terug voor de auto van mijn vader.
Ondertussen Jonathan mij aan het “helpen” met het avondeten. Alles ligt op de grond.
11:50 (12:50 Nederlandse tijd) zitten ze bij de gate te wachten om het vliegtuig in te gaan.
12:59 (13:59 Nederlandse tijd) stijgen ze op. Ik volg ze op flight radar. Verwachting is dat ze rond 17:20 landen (lokale tijd).
Het is hier nu 14 uur. Jonathan is weer wakker en tijd voor de speeltuin en en boodschappen doen. Ik ga vooral bier halen voor mijn vader.
Wanneer we terug zijn uit de speeltuin en de HiperDino wil Jonathan weer naar bed. Ondertussen kijk ik steeds waar het vliegtuig is. Het ziet ernaar uit dan ze op tijd landen.
Om 17:24 landt het vliegtuig. Eva en Elisabeth zijn weer thuis. daarna krijgt Jonathan avondeten.
Een uur later komt de taxi aan. Ik ben zo blij dat ze weer zijn. Jonathan is heel schuchter en weet niet wat hij moet doen. Eva vindt dat hij gegroeid is. Dat heb ik bij Elisabeth, die ziet er zo anders uit. Kia en Poline komen direct kijken naar Elisabeth en Jonathan wil Kia niet meer loslaten.
Aan boord maak ik een kaas ham olijf plank en pasta salade.
Morgen gaan we de tassen uitpakken.
Vreemde week. Eva is nu een paar dagen weg met Elisabeth. Is was voor ons erg wennen. De eerste dag was Jonathan in de war. Dit was te merken in zijn gedrag. Al zijn speelgoed vloog door de boot en daarna de rest van niet in kastjes ligt. Gelukkig ging het na een paar dagen beter.
We vermaken ons nu wel. We gaan na het ontbijt naar de speeltuin. De ene dag na zijn ochtend slaapje en soms er voor. Hij eet en drinkt goed en gebruikt de boot als speeltuin. Tegenwoordig kruipt hij naar het voordek als ik even niet kijk. Verder is de kajuit geen belemmering om naar buiten te gaan. Hij klimt zonder problemen de trap op en af en gaat via de trap op de kaartentafel zitten.
Van Polina hebben we heerlijk aardappelpuree gekregen. Hier hebben we drie dagen van gegeten.
Verder is het druk in de haven. Nu dat de ARC+ vertrokken is gaan de ARC boten ervoor. Er lopen de hele dagen werkmensen over de steigers om dingen in te bouwen en te verbeteren dat de ARC inspecteurs hebben afgewezen.
Ik denk dat de stress, bij de ARCers, volgende week helemaal zal toeslaan.
Het is nog donker, 6 uur. Jonathan is net wakker geworden en wil graag uit bed. Wel erg vroeg vandaag. Vandaag gaat Eva samen met Elisabeth naar Nederland vliegen. De hele nacht steeds wakker geworden omdat ik bang ben dat ik iets vergeten ben zodat ze niet mogen vliegen.
Ik ben wel contact gehad met Transavia dat Elisabeth mag vliegen zonder paspoort. Het consulaat heeft dit ook bevestigd maar het blijft spannend.
Het is nu 7:30. Jonathan verschoond en Eva is met Elisabeth onder de douche. Jonathan weigert te eten.
Ik ga dus maar de afwas doen en dan gaat Jonathan zelf beginnen met eten.
9:15. Jonathan en ik gaan naar het zwembad met Alvaro. Na het zwemmen is Jonathan zo moe dat hij direct in bed in slaap valt.
Ondertussen een bericht gekregen dat het grootzeil gerepareerd is. Dit opgehaald (€48.15) en met Eva weer op de boot gezet.
16:50 net door Kia van de Sabine naar het vliegveld gebracht. We wachten nu op het openen van de bagagegate. Daarna mag Eva met Elisabeth, hopelijk, door de douane. Ook de douane gaat goed al wilden ze ons eerst wegsturen totdat ze Elisabeth zagen.
Eva zit nu bij in de wachtruimte bij de gate van het vliegtuig samen met Elisabeth. Alles is gelukt en de reis naar Nederlands kan beginnen.
Om 18:20 was ik weer thuis. Polina, ook van de Sabine, vond het nog best een uitdaging om op Jonathan te passen. Ze heeft zelfs hulp ingeroepen.
Ik ga nu koken, een beetje opruimen en dan met Jonathan nog even wandelen.
40 minuten later dan verwacht vertrekt het vliegtuig. Ik volg ze op flightrader.
Vandaag is Elisabeth 11 dagen geworden en is nu ruim aan week aan boord. Het gaat allemaal goed. Jonathan is de bezorgde grote broer als ze huilt en geeft dan steeds iets aan haar zoals knuffels en Duplo. De Duplo komt wel een beetje hard binnen.
Elisabeth heeft afgelopen nacht van 21:00 tot 3:00 geslapen. Dat gaat dus weer de goede kant op.
Afgelopen maandag heb ik een internationaal geboorte certificaat gekregen van het gemeentehuis hier in Las Palmas en gisteren allemaal afspraken gemaakt bij het gemeentehuis in Almere. Vandaag pasfoto’s laten maken.
8 november gaat Eva dus terug naar Nederland met Elisabeth voor een paspoort en mijn vader.
Ik ga zo nog vluchten boeken voor terug naar Las Palmas.
Het was een drukke week.
Zaterdag en zondag. Ongemak voor Eva neemt toe. Op zondag krijgt ze last van haar onderrug en buik.
Maandag de geboorte van Elisabeth. Daarna ga ik terug naar de boot om met Jonathan naar het gezondheidscentrum te gaan voor weer twee vaccinaties. Volgende maand weer twee.
Dinsdag met Jonathan maar het ziekenhuis voor Eva en Elisabeth. Helaas zijn kinderen niet toegestaan en mogen we als uitzondering 10 minuten blijven. Met Eva en Elisabeth gaat het goed. Eva kreeg wel monofer via een nieuw infuus. Vreemd dat ze monofer op 230 ml/uur doen zonder observaties.
Woensdag komen Eva en Elisabeth thuis. Ik zet Jonathan weer bij Karin en ga dan met de bus naar het ziekenhuis. Eerst moet ik daar weer administratie doen daarna nemen we een taxi naar de boot.
Donderdag naar het gemeentehuis voor de aangifte van Elisabeth. Helaas verkeerde informatie gekregen in het ziekenhuis. Het moet eerst gedeeltelijk digitaal en de 31ste krijg ik een afspraak. Eva is ondertussen bij de verloskundige geweest. Daarna bij de pediater voor Elisabeth
Vrijdag. Eindelijk een dag met redelijke rust behalve een afspraak bij de pediater. Wederom controle van Elisabeth.
Het was echt een drukke week.
Hoe is het allemaal begonnen heeft Marcel al omschreven. Uit mijn perspectief zal het waarschijnlijk verschillen omdat ik de tijd niet zo goed in de gaten hield.
Toen ik Marcel wakker maakte wilde ik nog van hem dat hij op de kajuit bank achter mij gaat liggen om mijn onderrug warm te houden maar daar was het al te laat voor. De weeën werden steeds krachtiger en echt om de 5 en 4 minuten. In mijn inzien ging Marcel zich rustig aankleden en bleef nog in de kuip rustig rondkijken hoe de hele stijger slaapt. Dit maakte me nerveus en ongeduldig zei ik ,, bel nu de taxi!’’
Marcel moest 2 pogingen doen om een taxi te bellen. Hij vermoedde dat ze hem niet hebben begrepen waar ze ons moeten ophalen. En zo was het ook. De taxi was er daarna in een rap tempo.
Eenmaal bij de juiste ingang van het ziekenhuis mag ik direct in de rolstoel gaan zitten. De verpleegkundige en de taxichauffeur moeten even geduld hebben want ik zit net in de midden van de wee.
Verpleegkundige rende met me richting de onderzoekskamer. Hier splitsen onze wegen want Marcel gaat mijn registratie regelen. In de verloskamer meten ze mijn bloeddruk en ik moet naar de wc al weet ik niet waarom want plassen hoef ik niet. Dus doe ik mijn onderbroek uit want daar vragen ze naar en klim ik op de gynaecologische stoel. Daar krijg ik te horen dat ik 8 cm ontsluiting heb. Ik mag weer snel in de rolstoel gaan zitten en hoera naar de verloskamer. Marcel komt binnen toen ik al op het bed lag te persen. Het maakt me niets uit dat ze een infuus in me arm injassen en ook de COVID test doen. Het enigste wat ik wil is dat ik alles achter de rug heb. Er komt een wee en ik schreeuw waarom het zo veel pijn doet. Ik dacht dat de verloskundige haar beide handen in me stak maar dat was De hoofd die nu volledig eruit was. Daarna nog aantal keer geperst en Elisabeth werd geboren. Elisabeth werd op me buik gelegd, dan weer weggehaald en verzorgd. Ik zag Marcel met haar weg lopen richting de neonatologie kamer en ik bleef achter voor de nageboorte. Na enige tijd drukken op me buik en wat geperst kwam de placenta los. Bij inspectie van de baarmoeder bleef hier en daar nog wat haken dus heeft de verloskundige deze losse stukjes er uit gevist. Prettig gevoel was het niet en het zag uit net alsof je een kippenborst van de vliezen schoonmaakt.
Daarna werd ik naar een postpartum zaal gebracht waar ik bij mocht komen en wachten op Elisabeth tot zij zonder zuurstof kon. Ongeveer 1,5 uur later waren we weer verenigd en naar de kraamafdeling gebracht. Ik kwam op een tweepersoonskamer terecht waar een andere kraamvrouw met haar baby lag.
Vroeg in de ochtend kwam er een verpleegkundige gehoor test te doen bij Elisabeth. Omdat Elisabeth nog zo vers was en niet adequaat heeft gereageerd op de test zal de verpleegkundige de volgende dag weer komen.
Marcel bleef bij ons ongeveer tot 9:30 en dan moest hij naar de boot Jonathan op te halen om hem te laten vaccineren. In de loop van de dag ging mijn kamergenoot naar huis en ik bleef alleen op de kamer.
Later in de middag kwam Marcel met Jonathan ons bezoeken, maar ze waren beneden tegengehouden. Jonathan mocht niet naar boven. Gelukkig na een uitzondering voor ons mocht ik ze voor 10 minuten ontvangen.
Jonathan was heel schattig. Hij was stil en sprakeloos toen hij Elisabeth zag. Zittend op Marcel schoot en vanuit afstand bleef hij verlegen kijken naar ons allebei. Zijn verlegen blik gleed van mij af richting Elisabeth en weer terug naar mama voor bevestiging en dan weer naar Elisabeth. Zo ging het een poosje door. Daarna heeft Marcel Jonathan op mijn bed gezet. Hij keek even naar Elisabeth die in me armen lag en ging snel van door om de voeteneinde van het bed af te likken. 10 minuten was snel om en ik bleef weer alleen met Elisabeth.
De volgende dag vroeg in de ochtend werd er bloed bij me afgenomen en bij Elisabeth een hielprikje gedaan en nogmaals de gehoor test. Niet alleen dat we nu weten dat Elisabeth goed kan horen maar pijn kan ze ook voelen want de verpleegkundige van de gehoor test liet de meetkasje op Elisabeths hoofd vallen. Elisabeth werd keihard huilend wakker.
In de loop van de ochtend kreeg ik de bloeduitslagen. Mijn Hb was erg laag en ze kwamen me vertellen dat ze mij een ijzer infuus willen geven. Hiervoor kreeg ik een infuus ingebracht. Na een uurtje was de ijzer ingelopen.
In de middag kreeg ik bezoekje van Marcel. Hij bracht mij mijn haakwerk. Dit keer ben ik een winter overal voor Elisabeth aan het haken. De dag ging snel om en Marcel moest weer naar de boot naar Jonathan. Het is nu dinsdag avond en we hebben laatste nacht voor ons liggen. Vannacht is Elisabeth heel onrustig. Na 2,5 uur voeden is ze nog steeds niet tevreden en blijft huilen. Twee verpleegkundigen komen de kamer binnen om te kijken wat er hier aan de hand is. Ze zijn aardig. Die ene helpt me Elisabeth aan te leggen. Rond 5 uur is het weer stil in de kamer.
De ochtend breekt aan. Het is de dag van onze ontslag. Elisabeth wordt nog door de pediater hardhandig geïnspecteerd en goedgekeurd. Maar voordat we weg kunnen wordt er nog bij Elisabeth haar tongriem geknipt zodat haar tong verder uit haar mond kan reiken en dat ze beter vacuüm kan trekken en dat ik minder pijn heb tijdens borstvoeding geven. Ik ga niet mee want ik wil het niet zien. Wel zeggen dat het haar geen pijn gaat doen. Terug komt ze met een beetje bloederige mond en huilt ze. Ik leg haar aan maar drinken doet ze niet en blijft huilen. Ik denk dat het haar toch pijn doet.
Van verschillende medische medewerkers kregen we 3 verschillende soorten ontslag papieren en we mogen naar huis. Naar de boot gaan we met de taxi. Eenmaal op de boot ligt Jonathan te slapen. Karin die op Jonathan paste verlaat onze boot snel. Ze wil ons lekker alleen laten om te settelen.
Hoe Jonathan op Elisabeth heeft gereageerd toen hij wakker werd kunnen we het zich allebei helaas niet herinneren. In iedere geval is Jonathan elke dag heel lief voor zijn kleine zusje.
Welkom thuis Elisabeth. Wij zijn erg blij en gelukkig met jouw komst in onze leven. Wordt een gezond en gelukkig wezentje op deze wereld en in onze familie. We zullen je begeleiden door het leven.
Het is 3:00 Eva maakt mij wakker. De weeën zijn nu om de 5 minuten.
Vanochtend, dus de 23ste, om 8:00 begon er al wat te gebeuren. Eva had wat last van onder rug en onderbuik. Dit gebeurde onregelmatig om 10 tot 40 minuten. Dit bleef de hele dag zo doorgaan.
In de namiddag naar de speeltuin bij het Cartagena hotel gelopen.
Daarna pizza gegeten met op Eva’s deel extra chilipeper en tabasco om het extra heet te maken. Vroeg naar bed.
Dus nu weer uit bed en aankleden. De weeën komen regelmatig om de 5 minuten en dan is het tijd om een taxi te bellen. Om 3:16 bel ik de taxi en loop ondertussen loopt ik naar Karin om haar wakker te maken. Karin wordt wakker door mijn geklop en daar zien we de taxi bij de Sailors Bay Bar al aankomen. Karin gaat bij ons op Jonathan passen bij ons op de boot en wij gaan met de tassen en MaxiCosi naar Hospital Matera Infantil.
De taxi chauffeur ziet wat er aan de hand is en Eva mag voorin zitten. Snel pak ik een matje voor op de stoel voor het geval dat de vliezen breken. Een kwartiertje later zijn we bij het ziekenhuis, helaas bij de verkeerde ingang en we moeten weer de taxi in. Dit keer komen we wel bij juiste ingang. Direct komt er een verpleegkundige met een rolstoel en neemt Eva mee. Ik mag nog niet mee want eerst moet alle administratie geregeld worden. Ik vul 2 vellen A4 met gegevens in en denk dat ik nu wel maar Eva mag. Helaas mag ik nog niet verder. Ik ga maar mij boek lezen in de wachtkamer.
Lang duurt dat niet en na vijf minuten wordt ik gehaald. Ik krijg stoffen over mijn sandalen aan, een OK haarnet en een COVID schort. Daarna wordt ik de verloskamer ingeleid. Er is al 8 cm ontsluiting.
Er wordt een infuus ingebracht en tussen de persweeën door een COVID test afgenomen. 4:13 is het hoofd er al uit. Er mag niet meer geperst worden om het perineum te beschermen. Een paar minuten later komt er weer een wee en wordt de baby om 4:17 geboren. Direct begint de baby te huilen maar dat stopt snel.
Eva krijgt de baby op haar buik en dan mag ze kijken of het een jongen of meisje is. De navelstreng zit in de weg dus ze ziet niets. Ik weet al wat het is. De navelstreng wordt verschoven en dan ziet Eva het ook: een meisje.
Er wordt netjes gewacht tot de navelstreng niet meer klopt en dan knip ik deze door. Helaas is de schaar erg bot en heb ik meerdere pogingen nodig om de navelstreng helemaal door te knippen.
Onze dochter is nu een zelfstandige wezen. Ze wordt nu echter van rosé naar paars en wordt van Eva’s buik gehaald. Doordat de bevalling zo snel ging zitten haar longen nog vol met vocht. Ze wordt uitgezogen en daarna in de couveuse. Ik ga mee, zoals afgesproken, met onze dochter en Eva blijft op de verloskamer voor de nageboorte.
Onze dochter krijgt zuurstof want de saturatie zakt nog steeds naar 80% met zuurstof gelukkig 90% en dat stijgt snel maar 100%.
Eva wordt ondertussen naar een verpleegkamer gebracht en is daar aan het bijkomen.
Wanneer onze dochter zonder zuurstof kan worden we naar de verpleegkamer gebracht. Eva krijgt haar in haar handen en ze straalt en heeft tranen in haar ogen.
Onze dochter heet Elisabeth Hanna Eva, weegt 3175 gram en is 48 centimeter lang. In Spanje meten ze nog.
Welkom in Spanje.